"Xωρίς θάνατο δεν υπάρχει Ανάσταση"!

1. Ο ΚΥΚΛΟΣ ΤΗΣ ΠΑΡΑΚΜΗΣ

Ο εθνικιστικός πολιτικό- ιδεολογικός χώρος πάσχει. Πάσχει από έλλειψη στρατηγικής. Πάσχει από ρεαλιστική προσέγγιση των εξελίξεων και ακόμη πάσχει από μια αθεράπευτη εσωστρέφεια.

Τα στελέχη του, παλαιότερα και σημερινά, στην μεγάλη τους πλειοψηφία, αρνούνται να κατανοήσουν την αλήθεια και τον τρόπο εφαρμογής της σπουδαίας αρχής που δίδαξε ο Λε Μπον, περί «Ηγουμένων μειοψηφιών».

Επηρεασμένα από την Μαρξιστική θεώρηση των πραγμάτων αναζητούν την δικαίωσή τους στο πλήθος και στο σήμερα. Λειτουργούν μιμούμενοι τις μεθόδους δράσης των συστημικών πολιτικών ομάδων και ξεχνούν την διαφορά του ελληνικού, Ιωνικού, φωτεινού και λεπτεπίλεπτου ρυθμού, από τον Βόρειο, Γοτθικό, ογκώδη και σκοτεινό ρυθμό.

Ξεχνούν ακόμη ότι κάθε τι που γεννιέται (οργανισμοί, σχηματισμοί, κοσμοθεωρίες, φαινόμενα) νομοτελειακά θα διαγράψει τον κύκλο του και θα πεθάνει…

Έτσι τους διαφεύγει η αλήθεια. Αρνούνται να αποδεχτούν και να πιστέψουν ότι «την ώρα που η φύση αρρωσταίνει» δεν είναι δυνατόν να επικρατούν «οι φυσικές αξίες». Οι αξίες του ελληνισμού και του εθνικισμού.

Βλέπουν τις εξελίξεις με αρνητική οπτική. Έτσι, ξεχνούν ότι οι εποχές της παρακμής γεννούν σπουδαίους ήρωες και φιλοσόφους. Είναι οι εποχές που δοκιμάζεται η πίστη και η θέληση για Νίκη.

Εν κατακλείδι. Ζούμε σε μια μεγαλειώδη εποχή όπου ένα σύστημα αξιών (το ελληνικό σύστημα) απωθείται από ένα άλλο που επικρατεί (το σύστημα των Σιωνιστικών αξιών). Είναι η εποχή της δοκιμασίας. Της πορείας, με μόνη πυξίδα την πίστη στην ρήση του Γιαννόπουλου.

«Προορισμός του Έλληνος

εις τον κόσμο αυτόν

ήτο, είναι και θα είναι

ο εξανθρωπισμός της οικουμένης».

Μια ρήση που για τους δημιουργούς πρέπει να είναι πηγή αστείρευτης αντοχής, ανοχής και προσπάθειας.

2.  Η ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΗ ΛΟΓΙΚΗ ΤΩΝ ΑΓΩΝΙΣΤΩΝ

Παρακολουθώ με προβληματισμό, νέους εθνικιστές να δαπανώνται σε ενέργειες χωρίς ουσία και σε αρνητικές δράσεις που τελικά- τελικά, υπηρετούν «το σύστημα».

Βλέπω την δύναμη της ψυχής τους να μεταφράζεται σε συγκρούσεις, που όμως γίνονται εντός πεδίων που έχουν επιλεγεί από του συστημικούς μας αντιπάλους.

Βλέπω δηλαδή να δίνονται μάχες σε τόπο και σε χρόνο που διαλέγουν οι αντίπαλοι, οι οποίοι κρατούν για τον εαυτό τους όλα τα πλεονεκτήματα. Παρακολουθώ συγκρούσεις όπου, τα δεδομένα είναι τέτοια που να μετατρέπουν τους εθνικιστές σε «σάκους του μποξ» ή σε «αφορμές επιβεβαίωσης της ισχύος του συστήματος", με ότι αυτό μπορεί να σημαίνει στον ψυχισμό των φιλικών ή των εχθρικών δυνάμεων.

Η θετική δράση και η δημιουργικότητα, που σε ώρες ακμής πρέπει να χαρακτηρίζουν μια εθνικιστική συλλογικότητα, έχουν απωθηθεί στο περιθώρειο και τα υποκατάστατά τους που έρχονται στο προσκήνιο, είναι η αντίθεση και η άρνηση.

Δεν νοιώθουμε Ελεύθεροι, γιατί μας λείπει η Πίστη και ο Σκοπός.

Δεν νοιώθουμε Ικανοί, γιατί μας λείπει η στρατηγική και η τακτική.

Δεν νοιώθουμε Δυνατοί, γιατί «αυτό που θεωρούμε δύναμη είναι η εικονική πραγματικότητα που διαχειρίζεται το σύστημα της παρακμής».

Πόσο δύσκολο είναι να πιστέψουμε στην διαφορετικότητά μας; Πόσο δύσκολο είναι να διεκδικήσουμε την ευθύνη της ύπαρξης και της εξάπλωσής μας; Πόσο δύσκολο είναι να καταλάβουμε ότι πρέπει να είμαστε γεννήτορες και μήτρες των Ελλήνων που θα ξαναφέρουνε το φως για να νικήσουν το σκοτάδι;

«Ομπρός βοηθάτε να σηκώσουμε τον ήλιο πάνω από την Ελλάδα» έγραψε ο Αγγελος Σικελιανός.

Όχι για να μας φωτίσει, συμπληρώνω εγώ, αλλά για να προσελκύσει τα βλέμματα των ανθρώπων προς την κοιτίδα του εξανθρωπισμού τους.

Είναι πιο εύκολη η άρνηση από την θέση. Είναι πιο εύκολη η αντίδραση από την δημιουργία. Είναι πιο εύκολο το γκρέμισμα από το χτίσιμο.

Όμως, εμείς οφείλουμε να διαλέξουμε τον δρόμο της προσφοράς. Μιας προσφοράς που, παρουσιάζοντας νέα πρότυπα, θα εμπνεύσει την αλλαγή. Θα αναδείξει τις αναλλοίωτες αξίες του Έθνους, της Φυλής, της Συντροφικότητας και της θυσίας υπέρ των πολλών.

Οι ιδέες μας απαιτούν να είμαστε μοναδικοί. Και ας μην ξεχνάμε πως η μοναδικότητα σφυρηλατείται ατομικά. Τα αντίγραφα είναι αυτά που βγαίνουν από καλούπια.

3. ΤΟ ΑΥΡΙΟ ΜΑΣ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ…

Σε μια υφήλιο που καταστρέφεται. Σε μια κοινωνία που σαπίζει… Σε μια πατρίδα που χάνεται, οι σκέψεις μας πρέπει να είναι απλές και οι πράξεις μας επίμονες!

«Εμείς θα υπάρξουμε»!

«Εμείς θα διατηρήσουμε την φύτρα».

«Εμείς θα φτιάξουμε τον κόσμο του αύριο».

Να προσέξουμε όμως. Να επιλέξουμε προσεκτικά τα πρότυπα. Να εισχωρήσουμε σε αυτά, κάτω από την επιφάνεια. Να ανακαλύψουμε την πηγή της έμπνευσης και της δύναμης, που τα έκανε να ξεχωρίζουν. Να παραλάβουμε την ουσία και την ενέργεια του αξιακού συστήματος που τα ανέδειξε. Να μελετήσουμε τις εποχές που έδρασαν. Να αφήσουμε ανεπηρέαστο τον εαυτό μας από τα δευτερεύοντα και τα εύκολα. Να αποφύγουμε τα στερεότυπα της εποχής τους. Να βρούμε και εμείς τον κώδικα επικοινωνίας με τους επαναστάτες της εποχής μας. Να δημιουργήσουμε την δική μας σημειολογία. Τους δικούς μας κώδικες διάκρισης.

Να καταλάβουμε ότι «Έλληνες δεν είμαστε μόνο εμείς». Ότι εμείς θέλουμε να γίνουμε οδηγοί των Ελλήνων. Καταστροφείς του σκηνικού που έχει στηθεί. Δημιουργοί του κόσμου που ονειρευόμαστε. Υπηρέτες και ηγέτες του Λαού μας.

Μπορούμε;

Εάν η απάντηση είναι το ΝΑΙ, τότε ο δρόμος είναι καθαρός. Ξεχνάμε την γκρίνια και τον απομονωτισμό. Παραβλέπουμε το Εγώ και το τίμημα. Θυμόμαστε την δύναμη του παραδείγματος και χαράζουμε το δύσβατο μονοπάτι του Ηρωικού ανθρώπου. Πίσω από εμάς, ο κόσμος ο πολύς, θα μετατρέψει το μονοπάτι σε δρόμο. Και τότε αυτή θα είναι η Νίκη. Ο δρόμος της Ελλάδος θα μετατραπεί σε λεωφόρο απελευθέρωσης των Λαών από το παρακμιακό σύστημα των σιωνιστικών αξιών που έχει κυριαρχήσει.

Ας είμαστε ρεαλιστές. Στην αέναη μάχη του φωτός και του σκότους, στην εποχή μας, η κυριαρχία του σκότους είναι απόλυτη. Χωρίς συμμάχους και απομονωμένοι από την κοινωνία, το μόνο που μπορούμε να διεκδικήσουμε είναι μια θέση καλόγερου σε εθνικιστικό μοναστήρι..

Αν όμως νοιώθουμε την επιθυμία να νικήσουμε το σύστημα και αν μπορούμε να δούμε την αυγή της επόμενης ημέρας, που θα την ζήσουν οι επόμενοι από εμάς, τότε η συνταγή που αναζητάμε υπάρχει…

«Ο καθημερινός, επίμονος, επίπονος, και πολυμέτωπος αγώνας, θα φέρει την Νίκη».

4.  ΑΠΟ ΤΗΝ ΘΕΩΡΙΑ ΣΤΗΝ ΠΡΑΞΗ

Η σιγουριά ενός μεγάλου σχηματισμού όπου ο καθένας από εμάς θα αναλάβει έναν ρόλο (στρατιώτη, αξιωματικού ή και ηγέτη), είναι σήμερα ανέφικτη. Θα πρέπει ο καθένας μας να νοιώσει και να γίνει, συγχρόνως, στρατιώτης και αξιωματικός. Μέρος και όλον μας αόρατης στρατιάς. Να δίνει τις μάχες του στους κοινωνικούς χώρους. Να ανακαλύπτει την φιλοπατρία πίσω από την επιφάνεια της έξαρσης σε ώρα νίκης μιας αθλητικής ομάδας.

Να διακρίνει την αίσθηση προσφοράς προς το σύνολο στους διεκδικητικούς αγώνες της νεολαίας ή των αδικουμένων.

Να ξεχωρίζει τους λίγους που παρασύρουν τους πολλούς και τους βγάζουν από την ραστώνη του ωχαδελφισμού και να τους προσεγγίζει. Με σχέδιο! Με υπομονή! Με στόχο να τους κάνουμε δικούς μας.

Να συσπειρωθούμε και να στηρίξουμε όλα τα ενεργά κύτταρα εθνικιστικής και πατριωτικής προσπάθειας. Εφημερίδες, εκδοτικούς οίκους, σωματεία, Blogs και πρόσωπα. Συμμετέχοντας και βοηθώντας, αυτούς που η ζωή αναδεικνύει και τους ξεχωρίζει. Βάζοντας στόχους εφικτούς. Που να μπορούν να συντηρούν, να εμπλουτίζουν και να ανανεώνουν τον χώρο μας.

Και ας μην ξεχνάμε, σε κάθε μάχη, χρειαζόμαστε έναν εχθρό και έναν σκοπό. Εχθρός μας δεν είναι το σύστημα. Αυτό υπάρχει γιατί εμείς του παραχωρήσαμε χώρο. Εχθρός μας είναι ο εαυτός μας. Η ολιγωρία μας. Η ματαιοδοξία μας. Η αναβλητικότητα και η αμορφωσιά μας.

Σκοπός μας είναι να αναδείξουμε την διαφορετικότητά μας. Να ξεχωρίσουμε. Να πείσουμε. Να εμπνεύσουμε. Να οδηγήσουμε. Να ξαναβγάλουμε στην επιφάνεια τον Έλληνα Νικητή. Νικητή στην δύσκολη και αέναη μάχη της πολιτισμικής επιρροής. Νικητή στην διαρκή σύγκρουση με κάθε γεωπολιτικό αντίπαλο. Νικητή στο πεδίο της οικονομικής αυτοδυναμίας. Νικητή στην λυτρωτική σύγκρουση των αξιακών συστημάτων Ελληνισμού και Σιωνισμού.

Και τελειώνοντας, απευθυνόμενος σε όσους λιγόψυχους κουνάνε το κεφάλι σκωπτικά, τους λέω:

Ναι! Σήμερα, Ελλάδα και Εθνικισμός «είμαστε πεθαμένοι». Κάναμε δηλαδή το πρώτο βήμα. Γιατί βεβαίως ο θάνατος είναι αναγκαία προϋπόθεση για την Ανάσταση.

Πολύδωρος Ιππ. Δάκογλου.

Υ.Γ1: Ας μην μας φοβίζει ο θάνατος του Ελλαδικού Κρατιδίου. Αυτό έχει ξανασυμβεί πολλές φορές στο διάβα της ιστορίας.. Το έθνος είναι η ουσία. Και το έθνος έχει φροντίσει για το μέλλον του Ελληνισμού δημιουργώντας πολλές εστίες διασποράς. Τον ελληνισμό του εξωτερικού.

Υ.Γ2: Ας μην μας φοβίζει η παρακμή των Ελλήνων. Σημάδι κόπωσης είναι. Ένστικτο αυτοσυντήρησης είναι. Ας θυμηθούμε τον Περικλή Γιαννόπουλο που έγραψε: «Αν ποτέ οι Έλληνες χαθούν, αυτή η γη πάλι Έλληνες θα γεννήσει».

Tο αύριο του εθνικιστικού κινήματος

Του Νικόλαου Τζιόπα

Το κύριο χαρακτηριστικό των κομμάτων, μέσα από τα οποία αγωνίστηκα όλα αυτά τα χρόνια για την πολιτική εκπροσώπηση των ιδεών μου, ήταν η «Εθνική Κατεύθυνση» της ιδεολογίας τους.

Ο καθένας, βέβαια, από τους πολιτικούς σχηματισμούς που εμφανίστηκαν στο πολιτικό προσκήνιο, είχε τη δική του αντίληψη για το πως εξέφραζε την «Εθνική» του κατεύθυνση. Και το πολιτικό σύστημα, όμως, (το «κόμμα των πολιτικών κομμάτων» που έλεγε και ο Πολύδωρος Δάκογλου, αρχηγός του ΕΝΕΚ), είχε τη δική του «αντίληψη» για το τί σημαίνουν «εθνικός χώρος».  Δε νομίζω ότι υπάρχει στην Ελλάδα, άλλη περίπτωση ιδεολογικού ή πολιτικού χώρου που να έχει συκοφαντηθεί και διασυρθεί τόσο πολύ, όσο αυτό που ονομάζουμε «εθνικός χώρος». Οι χαρακτηρισμοί που του έχουν αποδοθεί είναι πολλοί, πολλές φορές άδικοι και πιό πολλές προσβλητικοί. Εκτός των χαρακτηρισμών όμως, του είχαν αποδοθεί πράξεις και σκοποί, που όχι μόνο δεν επαληθεύτηκαν ποτέ, αλλά από ότι έδειξε η συνέχεια, γεννήθηκαν, έζησαν και οδεύουν, ελπίζω, στο «θάνατό» τους, μόνο μέσα στα μυαλά αυτών που τους εφηύραν. Την ενασχόλησή μου με την πολιτική την πέρασα με το «στίγμα» του «ακροδεξιού», «φασίστα», «χουντικού», «ναζιστή», «σταγονιδίου»....
Πολλές φορές ο άνθρωπος, βρίσκεται στη δυσάρεστη θέση να προσπαθεί να πείσει τον περίγυρό του ότι «δεν είναι ελέφαντας». Για μένα αποτελούσε ρουτίνα.  ΕΟΚΑ- ΓΡΙΒΑΣ- ΕΝΩΣΙΣ ήταν ένα από τα πρώτα συνθήματα που έγραψα στους τοίχους της Λαμίας όπου μεγάλωνα. Που να φανταστώ ότι θα καθίσω να απολογηθώ για το... «φασιστικό» σύνθημα!
Όλα αυτά τα δύσκολα, για τον Πατριωτικό χώρο, χρόνια, υπερασπίστηκα με πίστη και φανατισμό την Εθνικιστική Ιδεολογία, σε καιρούς που κάθε αναφορά σε ιδέες και έννοιες που είχαν ως συθετικό τους τη λέξη «Έθνος», αποτελούσε για το πολιτικό σύστημα της πατρίδος μας, μέγα κίνδυνο για τη «δημοκρατία» και το κράτος, μια και η Ιδεολογική Κυριαρχία των αριστερών ιδεών, ήταν ΣΥΝΤΡΙΠΤΙΚΗ!  Και, φυσικά, συνεχίζω να την υπερασπίζομαι και σήμερα, που από ότι φαίνεται, αυτή η κυριαρχία αποδυναμώνεται κάθε μέρα και περισσότερο. 
Η  αποδυνάμωση των αριστερών ιδεών όμως και η αναντιστοιχία της με την κοινωνία, δεν έγινε με παρθενογέννεση!
Δεν συνέβη από τη μία μέρα στην άλλη. Ούτε η Ελληνική κοινωνία, ξύπνησε ένα πρωινό και αποφάσισε ότι το «προοδευτικό φόρεμα» δεν της πάει άλλο και χρειάζεται κάτι νέο.
Χιλιάδες μέλη και στελέχη του εθνικιστικού κινήματος αρνούμενοι να ενταχθούμε στο δικομματικό τσίρκο που κυβερνάει επί 38ετίας, δώσαμε το δικό μας Αγώνα ενάντια στη μαρξιστική λαίλαπα και την «κομμουνιστοποίηση» του κράτους που επετεύχθη με την πλήρη «σύμπραξη» της ΠΑΣΟΚ- ΝΔ Α.Ε. Στα πλαίσια αυτού του Αγώνος, υπερασπιστήκαμε ιδέες και θέσεις που ήταν σε πλήρη σύμπλευση με την κοινή γνώμη:
Η μεγάλη πλειοψηφία των Ελλήνων δεν θέλει τον όρο Μακεδονία ούτε παράγωγό του για τους ΨΕΥΔΟΜΑΚΕΔΟΝΕΣ γείτονές μας.
Η μεγάλη πλειοψηφία των Ελλήνων δεν συμφωνεί με την Ευρωπαική προοπτική της Τουρκίας.
Η μεγάλη πλειοψηφία των Ελλήνων δεν συμφωνεί με την ΛΑΘΡΟΕΙΣΒΟΛΗ που υπέστη η Ελλάδα και ζητάει ΑΜΕΣΕΣ και ΔΡΑΣΤΙΚΕΣ ενέργειες από το κράτος.
Η μεγάλη πλειοψηφία των Ελλήνων ήταν αντίθετη στη μή αναγραφή του θρησκεύματος στις ταυτότητες.
Η μεγάλη πλειοψηφία των Ελλήνων έχει στην καρδιά της την Πατριωτική ιδέα και αυτό φάνηκε ιδιαίτερα στους καιρούς της οικονομικής κρίσης που ζούμε, με τη γαλανόλευκη να κυματίζει σε διαδηλώσεις, μπαλκόνια, δωμάτια και διαδικτυακούς τόπους.
Θα μπορούσαν να αναφέρω δεκάδες ακόμα θέσεις που θα αποδείκνυαν τον ισχυρισμό μου για «εθνική κατεύθυνση» της κοινωνίας.
Δυστυχώς, όμως, η «κατεύθυνση» αυτή είναι μόνο ιδεολογική και όχι πολιτική. Οι Έλληνες εθνικιστές αποτύχαμε να συγκροτήσουμε ένα αμιγές εθνικιστικό κόμμα με κεντρικό ρόλο στην πολιτική σκηνή. Ο περιβόητος «χώρος» αλώθηκε από κόμματα που ξεκινούν από τον κεντροδεξιό πολιτικαντισμό και τη δημαγωγία έως τον εθνομπολσεβικισμό. Έτσι οι όποιες απόπειρες έγιναν για τη συγκρότηση ενός ισχυρού εθνικιστικού κόμματος απέτυχαν οικτρά. Στελέχη αλλά και κόμματα απορροφήθηκαν από άλλα κόμματα που μπορεί να είχαν μια «πατριωτική» κατεύθυνση στα προγράμματά τους αλλά μόνο εθνικιστικά δεν ήταν.
Καταλήξαμε εν έτη 2012, να εκπροσωπείται το εθνικιστικό κίνημα από ανθρώπους που συγκυβερνούν με «κολλητάρι» της Τριμερούς Επιτροπής (!), που «σώζουν την Ελλάδα από τον κομμουνισμό» συνεργαζόμενοι με εκλεκτούς της «Λέσχης Μπίλντεμπεργκ» (!) και αρβυλοφόρους που θεωρούν ότι εθνικισμός είναι οι σπασμένοι πάγκοι και τα μούτρα, ενίοτε, των λαθρομεταναστών (!).
Κι όλα αυτά σε μια εποχή που ο Ελληνικός λαός διψάει για.... ΠΑΤΡΙΔΑ!
Που θέλει να τιμωρήσει αυτούς που ΑΠΕΘΝΙΚΟΠΟΙΗΣΑΝ τη σκέψη του και ΔΙΕΛΥΣΑΝ το κράτος.
Που ζητάνε ΟΡΑΜΑ και ΕΛΠΙΔΑ και όχι ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΕΣ.
Διαχειριστές, άλλωστε, τον κατάστρεψαν.
Ιστορική ευθύνη του Εθνικιστικού κινήματος είναι να αναλάβει πρωτοβουλίες και να αποδείξει ότι το διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα που ισοπέδωσε τον περήφανο λαό μας, δεν πολεμιέται ούτε «από μέσα» αλλά ούτε με «κλωτσιές» και «γροθιές».
Ο Έλληνας εθνικιστής είναι φιλόσοφος κι όχι τραμπούκος.
Ο Έλληνας εθνικιστής είναι αγωνιστής κι όχι πολιτικάντης.
Δεν θέλουμε ένα εθνικιστικό κίνημα οπου οι πολίτες θα αδιαφορούν η θα το παρακολουθούν έντρομοι
Και όταν δεν αδιαφορούν να το χρησιμοποιούν σύμφωνα με τις ανάγκες τους.
Θέλουμε ένα εθνικιστικό κίνημα που οι πολίτες θα το θαυμάζουν, θα συμμετέχουν θα δημιουργούν και θα οραματίζονται ένα καλύτερο ελληνικό αύριο μαζί μας.

tziopasinfo.blogspot.gr

Να μπει φρένο στην κοινωνική εξαθλίωση

                                               
Του Διαμαντή Καρασούλα

Σύμφωνα με την τελευταία ερεύνα της ΕΛΣΤΑΤ, ένας στους τέσσερις έλληνες είναι πλέον άνεργος ενώ αντίστοιχες έρευνες καταγράφουν όλο και μεγαλύτερο κομμάτι του πληθυσμού της χώρας να ζει πια κάτω απ’ το όριο της φτώχειας. Οι εικόνες με συμπολίτες μας να τρέχουν να πάρουν δωρεάν μια σακούλα πατάτες που μοιράζουν οι αγρότες στο Σύνταγμα, με ηλικιωμένους να ψάχνουν στους κάδους των σκουπιδιών για να βρουν κάτι να φάνε μέχρι και έντιμους οικογενειάρχες να βάζουν τέλος στην ζωή τους μπροστά στην απελπισία είναι πλέον χωρίς υπερβολή φαινόμενα της καθημερινότητας μιας Ελλάδας που έχει χάσει την ελπίδα, το χρώμα και τον προορισμό της.

Η κοινωνική εξαθλίωση που γίνεται καθημερινά όλο και πιο εμφανής είναι αναμφισβήτητα αποτέλεσμα της εγκληματικής οικονομικής διαχείρισης των μεταπολιτευτικών κυβερνήσεων αλλά κυρίως των πειραματισμών της Ευρώπης τα τρία τελευταία χρόνια για την «σωτηρία» της Ελλάδας.
Είναι γεγονός ότι η Χώρα έχει τεράστια οικονομικά προβλήματα. ‘Ομως είτε συμφωνεί κάποιος με την ασκούμενη πολιτική και το σχέδιο διάσωσης της Ελλάδας (μνημόνιο) είτε διαφωνεί, σίγουρα όλοι συμφωνούμε στο εξής:
Το μεγαλύτερο και πιο άμεσο πρόβλημα αυτή την ώρα είναι η φτώχεια. Η εξαθλίωση που καθημερινά χτυπά τη πόρτα όλο και περισσότερων ελλήνων. Είναι κατά την γνώμη μου το μεγαλύτερο, το πρωτεύον ζήτημα που θα πρέπει να απασχολήσει τούτη την ώρα την κυβέρνηση και ολόκληρο το πολιτικό σύστημα. ‘Οχι για λόγους λαϊκισμού και ψηφοθηρικής εκμετάλλευσης αλλά για λόγους ουσίας και ανθρωπιάς. Ο ελληνικός λαός μετά από σαράντα χρόνια κοροϊδίας έμαθε ξαφνικά ότι το όνειρο στο οποίο ζούσε ήταν ψεύτικο και δανεικό. Κλήθηκε να κάνει τεράστιες θυσίες προκειμένου να σωθεί η χώρα από την χρεοκοπία και την έξοδο από την ευρωζώνη.

Η πλειοψηφία του λαού μας δέχτηκε όλα τα βάναυσα και σκληρά οικονομικά μέτρα της τελευταίας τριετίας με αξιοθαύμαστη υπομονή και ανοχή. Τώρα, οι έλληνες καλούνται να δεχτούν κι άλλες θυσίες, κι άλλα μέτρα για τον ίδιο σκοπό. Την ίδια ώρα συμπολίτες μας δεν έχουν να πληρώσουν το ηλεκτρικό ρεύμα, το ενοίκιο, να αγοράσουν τα απαραίτητα, να ζήσουν αξιοπρεπώς. ‘Αλλοι έχασαν τα πάντα κι έμειναν στο δρόμο.
Κι αν αυτοί κάποτε αποτελούσαν μια μικρή μειοψηφία που οι περισσότεροι αγνοούσαμε, σήμερα οι εξαθλιωμένοι οικονομικά έλληνες είναι ένα μεγάλο κομμάτι του πληθυσμού της χώρας, είναι ο γειτονάς μας, ο συγγενής μας, ο διπλανός μας.
Αν εξοντώσουμε με αυτή την πολιτική τον ελληνικό λαό, ποιός θα σηκώσει το βάρος να για βγει η χώρα από την κρίση και να σταθεί αν είναι δυνατό στα πόδια της; Οι λαθρομετανάστες που εδώ παρασιτικά, εξάγοντας κάθε μήνα εκατομμύρια ευρώ συνάλλαγμα στις χώρες τους μεγαλώνοντας έτσι την οικονομική αιμορραγία της Ελλάδας; Ασφαλώς όχι.
Επιβάλλεται λοιπόν να συμφωνήσουμε όλοι στο εξής: Στην άμεση αναγκαιότητα να υπάρξει μία πραγματική κοινωνική πολιτική, μία κοινωνική ασπίδα προστασίας των ασθενέστερων οικονομικά ελλήνων από την επερχόμενη εξαθλίωση της μονόπλευρης πολιτικής του Βερολίνου. Να προστατεύσουμε τους έλληνες από τη φτώχεια. Να κρατήσουμε όρθια την κοινωνία. Να την πείσουμε ότι η σωτηρία της Χώρας δεν περνά μέσα από την βιολογική εξόντωση των πολιτών.

Η κυβέρνηση υποχρεούται να εξαιρέσει από τα νέα μέτρα τις ασθενείς κοινωνικές τάξεις. Υποχρεούται να προστατεύσει πάση θυσία τους οικονονομικά αδύναμους έλληνες και τις οικογένειές τους πριν η ισοπεδωτική πολιτική της Ευρώπης τους οδηγήσει την εξαθλίωση και την πείνα. Αν σκοτώσουμε το λαό, θα σκοτώσουμε την Ελλάδα. Τότε δεν θα υπάρχει πια λόγος να σώσουμε τίποτα.
Ας καταλάβουν επιτέλους ότι ο ήδη φτωχός έλληνας, ο χαμιλόμισθος, ο χαμηλοσυνταξιούχος, ο εργάτης κ.ο.κ., δεν έχουν τίποτε άλλο να προσφέρουν σε αυτή την προσπάθεια. Εξάντλησαν κάθε απόθεμα. Τώρα πια δουλεύουν για να επιβιώσουν. Δεν έχουμε το δικαίωμα να απαιτήσουμε τίποτε άλλο από αυτούς. Η συνταγή των περασμένων ετών απέτυχε εκ των πραγμάτων οδηγώντας την Χώρα σε μεγαλύτερη ύφεση. Νομοτελειακά, η πειρεταίρω μείωση της αγοραστικής δύναμης των πολιτών θα επιφέρει με μαθηματική ακρίβεια την ακύρωση της όποιας αποτελεσματικότητας των λαμβανομένων μέτρων.
Οι συμπολίτες μας που υπήρξαν θύματα αυτού του οικονομικού πολέμου είναι χιλιάδες. Οφείλουμε να σταθούμε δίπλα τους με κάθε τρόπο. Ο καθένας μας μπορεί να βοηθήσει έναν συνάνθρωπό του, μια οικογένεια που υποφέρει, να ενισχύσει μια συλλογική προσπάθεια αλληλεγγύης. Επειδή θεωρώ όμως ότι αυτή η προσφορά του καθενός μας πρέπει να γίνει οργανωμένα για να είναι αποτελεσματική έχω καταθέσει ήδη μία πρόταση που αφορά την Τοπική Αυτοδιοίκηση, η οποία είναι σίγουρα πιο κοντά στον πολίτη και γνωρίζει εκ του σύνεγγυς τα προβλήματα του. Την δημιουργία Τμήματος Κοινωνικής Μέριμνας και Αλληλεγγύης σε κάθε Δήμο, το οποίο σε συνεργασία με την Περιφερειακή Διοίκηση, την τοπική Μητρόπολη της Εκκλησίας και τους επιχειρηματίες της περιοχής θα βοηθήσει συστηματικά και αποτελεσματικά τους άπορους και οικονομικά αδύναμους συμπολίτες μας.

Να προσπαθήσουμε ώστε κανένας συμπολίτης μας, κανένας έλληνας να μην ψάχνει για φαγητό στα σκουπίδια, να μπορεί να μπορεί να αγοράσει τα προς το ζειν, τα σχολικά είδη των παιδιών του, να πληρώσει το ρεύμα του κ.ο.κ.
Είναι μια προσπάθεια απαραίτητη αλλά και εφικτή προκειμένου να μην οδηγηθούν άλλοι έλληνες στην εξαθλίωση, την χρεοκοπία, την απελπισία. Είναι το εθνικό μας χρέος απέναντι στους συμπατριώτες μας, το χριστιανικό μας καθήκον απέναντι στους αδελφούς μας, η κοινωνική μας υποχρέωση απέναντι στους συνανθρώπους μας

ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΑΚΡΟΠΟΛΗ ΜΕ ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΣΗΜΑΙΕΣ - ΜΑΣ ΑΠΑΓΟΡΕΥΟΥΝ ΝΑ ΚΡΑΤΑΜΕ ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΣΗΜΑΙΕΣ ΣΤΟΝ ΙΕΡΟ ΤΟΠΟ ΜΑΣ

Την Κυριακή στις 10:30 π.μ. Συνάντιση έξω από το μετρό Ακροπόλεως.

Συναγωνίστρια Ελληνίδα φίλη,μη οργανωμένη σε κόμματα και τέτοιες ιστορίες,χτες, κάνοντας βόλτα στον ιερό βράχο της Ακρόπολης θέλησε να βγάλει την Ελληνική σημαία που είχε μαζί της και να βγει μια φωτογραφία.Το αποτέλεσμα; οι υπάλληλοι της Ακρόπολης να της απαγορεύσουν να φωτογραφηθεί και να της πουν ότι είναι νόμος η απαγόρευση. Φυσικά ζήτησε να δει ποιος νόμος το λέει και ποιο ΦΕΚ αλλά όπως καταλαβαίνετε δεν υπήρχε περίπτωση να υπάρχει κάτι τέτοιο. Τους ρώτησε ποιος είναι αυτός που θα μας απαγορεύσει να βγάλουμε μια φωτογραφία με την Ελληνική σημαία στην πολιτιστική μας κληρονομία αλλά αυτοί να λένε τα δικά τους. Επίσης της έδειξαν μια ταμπέλα που έγραφε ότι ο Παρθενώνας είναι Ευρωπαϊκή κληρονομία...Άκουσον άκουσον...

 https://www.facebook.com/events/462182583812143/